یاشار و خشایار

خداوندا ...

اگر روزی بشر گردی

ز حال ما خبر گردی

پشیمان می شوی از قصه ی خلقت

از این بودن ... از این بدعت

خداوندا...

نمیدانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است

چه زجری میکشد آنکس که انسان است

و از احساس سرشار است.

غربت را

حتما نباید لای الفبای شهری غریب بیابی

و یا جایی

پشت لحظه های آشنا

همین که

 عزیزت نگاهش را به دیگری تعارف کند

 کافی ست

 تا تو غریب شوی .

به هرجا که سر زدم : دری بسته شد !

نه دگر در زنم به سری . نه دگر سر زنم به دری

که روح دربدرم ! از سر و در زدن .. خسته شد !

ُُُ                                                                                  کارو

جوی کوچکی هم بود که هیچ میل سرازیر شدن به دریا را نداشت !..

وقتی سایر جوی ها پرسیدند جرا ؟ گفت : من هر چند در مقابل عظمت دریا

بس ناچیز و خوارم !.. اما من :

(( گمنامی گم نشده )) را بیشتر از ((شهرتی گمشده)) دوست دارم...

                                                                                           کارو

بخاطر تو زیستن        و برای تو ماندن        و به پای تو سوختن

و چه تلخ و غم انگیز است

دور از تو بودن        برای تو گریستن          و به عشق و دنیای تو نرسیدن

ایکاش میدانستی بدون تو

                                 زندگی چه ناشکیباست

در ضمن امروز تولد یاشاره ...

تولدش مبارک.

به هرکه دوست میداری بیاموز که

     عشق از دوست داشتن بهتر است

          و به هرکه دوستتر میداری بچشان که

                 دوست داشتن از عشق برتر است

                                                                                  دکتر علی شریعتی 

انگار همین دیروز بود که داشتم پست تبریک سال ۸۶ رو می نوشتم .

به هر حال سال ۸۶ با همه ی خوبی ها و بدی هاش تموم شد و از امروز ما سال جدیدی رو شروع کردیم . انشا الله که اتفاقای بد سال گذشته تکرار نشن و خاطرات شیرین سال ۸۶ دوباره برامون اتفاق بیافتن .

با آرزوی داشتن سالی پر از پیروزی و کامیابی برای شما .

                                                                                    یاشار و خشایار

                 پر از ترانه میکنم

کسی سوال میکند بخاطر چه زنده ای

و من برای زندگی

                                    تو را بهانه میکنم

یاد دردی ‌‌‌موی را سوزن کند بر پیکرم

تا شوم تنها نگاهم گم شود در خاطرات

آن شوم دیگر که گویی در جهان دیگرم

چون خیال موی او را پیش چشم آرم به شوق

اشک ریزم موی گویی رفته در چشم تنم

                           نیم از عالم خاک

        دو سه روزی قفسی ساخته اند از بدنم

  ای خوش آن روز که    پرواز کنم تا بر دوست

           به هوای سر کویش پرو بالی بزنم

                                                                  مولانا

مرا میبینی و هردم زیادت میکنی دردم

                                                 تو را میبینم و میلم زیادت میشود هردم

به سامانم نمیپرسی نمیدانم چه سرداری

                                                 به درمانم نمیکوشی نمیدانی مگر دردم

نه راهست اینکه بگذاری مرابرخاک وبگریزی

                                                 گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم

ندارم دستت از دامن بجز در خاک و آن دم هم

                                                 که بر خاکم روان گردی بگیرد دامنت کردم

فرو رفت از غم عشقت دمم دم میدهی تا کی؟

                                                 دمار از من بر آوردی نمیگوئی بر آوردم

شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز میجستم

                                                رخت می دیدم و جامی هلالی بازمی خوردم

کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت

                                               نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم

                       تو خوش میباش با حافظ برو گو خصم جان میده

                           چو گرمی از تو می بینم چه باک از خصم دم سردم

   باید از جان گذرد هرکه شود طالبشان

روز اول که سرشتند گل پیکرشان

   سنگی اندر گلشان بود و همان شد دلشان

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش

و او یکریز و پی در پی دم گرم خویش را در گلویم سخت بفشارد

و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

بدین سان بشکند دائم ‌سکوت مرگبارم را ...‌

                             یـاقوت نـهـم نـام لـب لـعل تـو یا قـوت

قــربـان وفــاتـم بـه وفــاتـم گـذری کـن

                             تا بوت مگـر بشنـوم از رخنه ی تابوت

            در مكتب ما رسم فراموشي نيست

                                                          درمسلك ما عــشـق هم آغوشي نيست

     مـهـر تـو اگـر بـه هـستي ما افتاد

باز کن پنجره ها را که نسيم

روز ميلاد اقاقی ها را جشن می گيرد

و بهار

روی هر شاخه کنار هر برگ

شمع روشن کرده است

شنیدم که چون قو زیبا بمیرد                                    فریبنده زا و فریبا بمیرد

شب مرگ تنها نشیند به موجی                                 رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب                        که خود در میان غزل ها بمیرد

چو روزی ز آغوش دریا بر آمد                                       شبی هم در آغوش دریا بمیرد

گروهی برآنند که این مرغ شیدا                                   کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد

شب مرگ از بیم آنجا شتابد                                       که از مرگ غافل شود تا بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم                                  ندیدن که قویی به صحرا بمیرد

تو دریای من بودی آغوش باز کن                                 که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

چه غریب ماندی ای دل نه غمی نه غمگساری
نــه بــه انـتـظـــار یــاری ، نــه ز یـــار انـتــظــاری
غــم اگــر بــه کــوه گـویــم، بــگـریــزد و بــریــزد
کــه دگــر بــدیـن گــرانـی نـتـوان کشیــد بــاری
سحرم کشیده خنجر که چرا شبت نکشته‌ست
تــو بـکــش که تا نیفـتـد دگـرم بـه شـب گـذاری
نه چنان شکسـت پشتـم که دوبـاره سـر بـرآرم
منـم آن درخـت پیـری که نـداشـت بـرگ و بـاری

عشق اينست که من چترم را روي دلدار بگيرم واو نبيند....

نبيند وهرگز نداند که چرا در زير باران خيس نشد